تاریخچه و ریشه ی گیاه شیرین بیان این گیاه بومی جنوب اروپا و آسیا است و به عنوان " ریشه شیرین " منسوب است و ریشه شیرینش بسیار شیرین تر از شکر است.این گیاه هزاران سال است که در سیستم سنتی پزشکی چینی مورد توجه قرار گرفته است و به عنوان " حافظ صلح " شناخته می شود.نام دیگر شیرینبیان در فارسی، مَهْک است. در گویش اصفهان و طب سنتی قدیم به مجو (mej-jo) نیز شهرت دارد. در متون کهن کشاورزی به شیرینبیان، سوس گفته میشود و ریشهٔ آن را اصل سوس گویند.گلهای این گیاه به

"دیوید لاتیمر" یکی از باغچه های درون شیشه ای را در سال ۱۹۶۰ برای خود درست کرده است و از آن زمان تا به حال تنها یکبار در سال ۱۹۷۲ به آن آب داده است ولی همیشه سبز و زیبا بوده است. دیوید می گوید در طول همه این مدت تنها شیشه را به سمت خورشید برده است تا نور کافی به گیاهان درون آن برسد ولی به هیچ عنوان آن را خیس نکرده است یا حتی دست به خاک گیاهان درون آن هم نزده است. گیاهان درون این شیشه دچار یک حالت چرخشی آب شده اند به طوری که ۴۲ سال است آب درون خاک از ریشه ها